Categoría: Poesía
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas

martes, 23 de marzo de 2021

Nostalgia

Crepita palpitante en las entrañas de la casa. Palpita entre las sombras, fuego y polvo, el crujir de la montaña. Son los ojos en la noche, las cadenas de un fantasma, uñas rotas desgarrando la madera, los ocho pasos de una araña. En la mansión de la colina todo es viejo recuerdo y falso silencio, se desliza hasta las bocas del vecino, del viajero, menos mal que está ahí arriba, tan sola, y nosotros tan aferrados a lo nuestro. Pero el pasado no es la sábana sobre la vetusta escalera, no un espejo algo quebrado, no la polilla y el cementerio; pasado es fuego cálido y constante, mas también un gran incendio.

Hoy miramos hacia la casa con ojos resabiados, lastimeros. ¡Qué gran casa podríamos haber sido, sí, pero qué gran casa seremos! Y pasamos por delante no una ni dos, sino mil veces cada día, semana, mes, año y lustro, dejamos atrás la colina como si la nostalgia más fina pudiese mantener el presente a raya. Lloramos el tablón quebrado y añoramos la gran ventana que daba al campo, pero al doblar la curva volvemos a olvidar, a mentir, a negar. Crepita el fuego palpitante, solloza en soledad y con sus viejos pulmones aviva las llamas que iluminan las ventanas rotas, que calientan las habitaciones plagadas de almas y que envían ecos de voces colina abajo: auxilio, es aquí, en lo más alto.

Mi coche se ha detenido antes de llegar a la curva y los pies siempre me llevan a la mansión de la colina; ahora no soy más que cristal roto y madera fría. ¿Quién me mandaría a mí olvidar la casa que ya tenía? Al gran piano de ébano me aferro y por la puerta ya no salgo, pues no soy un grito en el viento: yo soy fuego, yo soy fuego, yo soy fuego.

sábado, 16 de mayo de 2020

Con la quilla entre las costillas

Soy un armazón 
de madera podrida,
la vela de un barco 
caída, roída,
el esqueleto de un naufragio
en tu mirada perdida,
el vacío insonoro
y profundo e inmenso
del último mar, de este verso.

Y en un beso mortal
la muerte marina
de quien es huracán, viento, 
coral, sal y cielo,
pero nunca caricia.
Y en inesperado giro
te giras, me miras,
soy un tronco chamuscado
y mi alma es ceniza.

sábado, 28 de marzo de 2020

15. Noite

Noite, oh, noite, nai do sono, nai da morte, acouga o meu ánimo nos teus brazos escuros, infinitos océanos de nubes e estrelas, bica os meus beizos, doce luz da mañá, Aurora de dedos de rosa, anxo custodio do lar.

Remata co meu sufrimento, naiciña, envólveme nas sombras do teu colo, non quero ver máis ceos abertos, non quero máis mencer lonxe do submundo. Dalle esta luz dos ollos meus a quen quera ser bela lúa, eu laio nas covas e ríos, sálvame desta brancura.

Noite, abre os ollos, esperta e reclámame como filla túa, quero ser a pequena noite, o solpor, a tardiña, os latexos das augas prateadas da lagoa Estixia. Esquecerei este raro sono que foi a vida e da túa man, Noite, coñecerei o que é a vida.

14. Berro

Un berro incesante que resoa nas paredes do cráneo, absurdo, abraiante, armonía perfecta do bucle xerado polo mesmo cuarto pechado de sempre. Un berro que hai tempo gañou o título de baixo continuo, que vibra, que non acouga, e cala, miña rula, cala.

Son palabras tempo atrás esquecidas, ben gardadas, as pantasmas do pasado arrancando, rabuñando vellas feridas endexamais curadas. Rancorosa ata  os fígados, miña rula, pero cala, mellor cala, fai borrón e nova conta, e que non importe quen pisou as túas mans.

Berro no máis profundo da cova, da gorxa da escura montaña, tan lonxe que ninguén comprende o que di. Por fóra todo calma, nubes, primaveira, por dentro as agullas do xamais perdoado, do nunca esquecido, do pecado e do delito.

martes, 24 de marzo de 2020

10. Tremor

Treme a noite cos cánticos das deusas inmortais, iracundas, preparadas para a última batalla.
Treme a montaña, as covas escuras, cos pasos firmes do silente aquelarre.
Tremen, no peito, os corazóns impacientes dos devotos que camiñan descalzos, enmascarados.

Tremen os corpos espidos, ocultos baixo túnicas de colores festivos.
Tremen as ánimas do bosque infinito e tremen, sí, as árbores de faciana azul.
Tremen os ríos, as fontes e os mares todos cos cánticos entoados polas meigas, meigallos en lingua ártabra.

Trememos todas, nas nosas camas, agardando a chamada das deusas antigas.
Trememos, susurrando, oracións que traian a nós eses meigallos.
E o tremor sube polas costas, entre as pernas, polo ventre e entre os peitos. 
Trememos e, moi cedo, farémolos tremer.

viernes, 20 de marzo de 2020

7. Grilo

Canta, rei grilo, canta ben alto entre as herbas, ao pé dos outeiros, entre carballos e aciñeiras. Protexe aos nenos de trasgos, diaños e meigas mentireiras, garda as chaves do universo de sombra, auga e tebras. Durmamos no manto laranxa, afoguemos nos soños.

Canta, rei grilo, canta e invoca a cor laranxa. Que mil linguas de lume empapen o ceo nublado, que o vento arrastre o teu canto dourado. Canta, rei grilo, e levanta contigo ao teu pobo. Canta, rei grilo, convídanos ao sono.

Canta na noitiña, canta. Escoitarémosche coma quen oe os avisos, con precaución, con temor. O canto do grilo abre as portas do mundo da noite, señor das chaves do inferno, pecha os ollos cando marche o ceo laranxa, escoita ao rei grilo que canta, canta e canta.

Resultado de imagen de laxeiro trasmundo
Laxeiro, Trasmundo (1946)

miércoles, 18 de marzo de 2020

5. Bágoa

Racha cas túas cadeas, meniña, racha co férreo corsé.
Co corazón latexando forte no peito e a rabia apretando os dentes, engurrando o cello, cabalga unha egua iracunda que surque mares, ceos e o inferno que está por vir.

Nin unha soa bágoa, nin unha.
A faciana vermella, furor gladiatoris, espadas ameazando ao inimigo sin sombra, ao sorrinte de corpo de fume. Rilla os dentes pensando no saber da carne que o lume torrará.

Algún día, meniña, ca primeira luz do solpor, esa bágoa frustrante que hoxe derramas será veleno, será arma, e converterás o medo en valor.
Amazona, érguete e ao trote!
Quedan moitas loitas no horizonte, moitas historias por contar.

domingo, 15 de marzo de 2020

2. Mar

Resultado de imagen de praia dos cristais galicia
Praia dos cristais, Laxe (A Coruña)

Escuma dourada rachando na praia, ribeira sagrada do mar de prata, canta, oh Musa, a longa viaxe das nereidas, ondinas e sereas, e as batallas que mil barcos afundiron. Canta como, cansadas de ser tentación, son e castigo, tomaron as armas e partiron.

Velaquí a historia da valiente Euritea, de Halia salvaxe, da divina Ilión. As fillas do mar cabalgaron as tormentas, destrozaron as mareas, sen marines, nin soldados, nin piratas que escorrentar. Son elas enviadas do ventre do mundo, titánides, lume, nada máis.

Canta, oh Musa, a cólera das fillas de Océano, guerreiras famentas de carne inimiga, de palabras de fama, de tambores de guerra. Un batallón fica quedo nas mareas, silente, escudos de bronce, xeo no corazón.

sábado, 14 de marzo de 2020

1. Canción

Finca de O Frendoal, Aldán (Pontevedra)
Cantar sen canción nun caserón vacío, espido, pazo sen ánimas, nin fiestras, nin fogar. Plantarse na porta, portiña feble que treme de medo, estoupar sen moverse, ollar no seu ollar. Todo iso faría se non tivera esquecido o tempo, tempo máis fondo co mar.

Son tempos escuros, dicía mamá. A boca pechada, que non entren moscas, bolboretas mortas na terra ca primeira luz do mencer. E fechamos a casa, a cancela, as mans, o corazón, non hai sitio pra cantares na miña aperta de tebras, non hai tempo ao teu carón.

E codicio, envexo agora as voces que terían resoado, as cantatas cas que invocaríamos ao diaño, máis a historia marchou ca miña voz nos petos e, agora, xa non sei ser. Afoga, adeus mosca e bolboreta, e converte ó océano en poesía, convérteo en cantar.

viernes, 21 de febrero de 2020

Salitre

En una roca, siempre anclada,
arrancada,
siempre sola en la roca que parten
las olas.
Y frente a mí el mar funesto,
frente a mí,
olas, cuchillos de plata,
me rompe, me parte un trueno,
estalla.
Es el viento o son valkirias,
escucha, es la guerra
invisible, los dientes,
colmillos azules,
despedazan.

En una roca, siempre parada,
quieta,
siempre sola, amordazada,
la coraza estallada y el alma
malhumorada.
No te escuchan las nubes si sangras
tan fuerte,
hada, las alas partidas y hechas
migajas.
Es y no es nada,
no es nada, silencio,
callada,
soporta los golpes sin decir
nada.

Atrapada en huracanes, el grito
se escapa, Fútil soplo de 
cráneo roto.
Atrapada en una isla, grieta, foso.
Hoy soy marejada,
sí,
marejada y terremoto.

domingo, 10 de noviembre de 2019

Microcosmos

Brilla con la fuerza de mil soles,
Explosión,
Tormenta eléctrica entre pecho y
Espalda,
La corona de la sinrazón.

Brazos abiertos al futuro dorado,
Inflamado,
Augusto reinado en oscuras
Jornadas,
Te proclamo caballero y dolor.

Los ojos cerrados con fuertes
Cerrojos,
Antojo de muros, de hierro, el
Albor,
Ultraje, traiciones, y el regio pudor.

Quien venga que traiga zapatos
De baile,
Que dance entre espejos, que alabe
Al sol,
De oro, dorado, el palacio, el antojo,
Saludos al Sol desde el reino del
Terror.

miércoles, 30 de octubre de 2019

Yo, Liberta

Suenan campanas en las tormentas eléctricas. Bramidos enlatados en tu caja torácica, aullidos, el imperioso deseo de correr con los pies azotando el suelo y los dientes cortando el viento. Y el deseo, el deseo haciéndose pequeño, minúsculo, en tu ojo y en el ojo ajeno.

Callas. Te muerdes los labios y los haces sangrar, la sangre es silencio, cadenas apresando las campanas en su repicar, son las manos garras zarpas, son dos tristes alas blancas en vitrina de cristal.

Hada, duende, flor y sol querido, eres agua tibia para los cuerpos doloridos. Lágrimas de lirio, algodón, miel y menta, qué agradables las montañas si encerramos a las bestias.

Azules lobos corren, tácitos, entre la arboleda, ha llegado la hora de invocar la humareda. Que los dioses nos amparen, no más hadas, sol o menta, ya las celdas han cedido, quiebra la tierra, liberta.

domingo, 20 de octubre de 2019

Ophidia

Reina, serpiente, reina. Con las fauces ensangrentadas, la mandíbula tensa, reina fría en tu trono de reina. Con petróleo se cerró el pasado, cruel dama de escamas, mil espadas cosieron el futuro.

Reina, serpiente, reina. Hasta aquí has arrastrado la piel muerta, piel vieja, en hiel cubierto el vil pellejo, las heridas concebidas tanto tiempo ha. Reina empuñando cetro oscuro, demonio metálico, sonríe mientras todos siguen de luto.

Reina, serpiente, reina. Sé el universo bajo la corona, el retrato en áureo marco, sé el cuerpo y el alma y por supuesto la metralla en la piel del antiguo amanecer. Y aun sin brazos dispara, asaetea el mar enemigo, ocupa el trono sin miedo alguno, pues son ellos quienes deben temer.

Reina serpiente, reina. Tú que partiste en dos el infortunio, tú que hiciste rojo el cielo, tú que volviste blanco al cuervo y diste luz a la ciega noche, reina por siempre en tu piel de reptil. Congela la sangre, congélalo todo, y prende fuego de uno a otro confín. Reina, serpiente reina, y olvida que un día te pareciste a mí.

domingo, 13 de octubre de 2019

Aphaneia

Sin luz.
Una cárcel, la oscura penumbra,
la vida que se escurre,
la niebla,
la bruma.

Sin luz,
y todavía no sabemos qué ha pasado,
no entendemos el nombre,
las voces,
la sangre en el costado.

Sin luz,
por odiar y amar a un mismo tiempo,
por no ser esclavas,
por ser de agua
y bebernos el viento.

Sin luz,
sin brillo en la noche primera,
¿nacimos así
o nos lo quitó
una estrella?

Sin luz,
una roca en el mar,
erosión de los dioses,
di no al amor brujo,
di adiós al dibujo,
adiós muchos adioses,
y no vuelvas a amar
porque esa eres tú,
la niebla,
la sorda,
la casa sin lumbre,
sin luz, sin luz, sin luz.

martes, 8 de octubre de 2019

Hespérides

Hermosas.
Doncellas de fuego cabalgando
A pelo
Salvajes corceles en silvestres
Cerros.

Hermosas blandiendo las armas
Del sol, de la luna,
Del gran rey Orión,
Son guerreras sin lucha
Pueblo sin nación.

Inmortales.
Diosas de oro, de hierro y sin
Fe.
Filos dobles, cuchillas, espadas
De hiel.

Inmortales navegando en las
Sombras del barco,
De tormenta las nubes
De un volcán el ardor,
Ejército de hienas,
No habrá compasión.

Hermanas.
Figurillas de barro en altares
Sin dioses.
Idolillos de bronce, amuletos,
Un torques.

Hermanas pariendo la guerra
y el hogar,
Tempestuosas guerreras
Amazonas, valkirias,
Mujeres doradas en la tierra
Más allá del mar.

lunes, 7 de octubre de 2019

En tres pasos

Paso 1:
Separa la tierra con manos desnudas, viejas
Cicatrices de azada, de espina,
Tu historia grabada en retales de
Piel.
Acoge en tus dedos, falanges
Expertas,
Pequeñas semillas,
hormigas sin ojos que sí pueden
ver.
Hunde las uñas, la carne a la
Carne,
Entiérralas hondo, sin rastro
Luz.
Despide a tus hijas, un beso en la
Frente,
No dudes de esto, pues lo has hecho
tú.
Paso 2:
Riega la tierra, el barro, la
Vida,
Que lluevan mil lágrimas de lobo
Feroz.
Yacen tus hijas sin su
Campanilla,
Esfuérzate y llora y toma el
Control.
Que crezcan, suplicas, que crezcan mis
Niñas,
Son sólo semillas, tened
corazón.
Y lloras y lloras por cada
hijita,
Quieres ver verde después del
Adiós.
Paso 3:
Al ver que no brota ni una
Plantita,
Ni verde ni lila ni rosa ni
Azul,
Guarda la pala y encorva la
Ira,
No es más que un reflejo,
recuerdo,
guardado en el fondo de antiguo
baúl.
Alcohol en el vaso, ruido, rabia
Infinita,
Aún oyes sus risas en el
Ataúd.
¿Quién te mandó llenarlas de
Agua?
Di adiós, arma en mano, ahora te vas
Tú.

miércoles, 10 de julio de 2019

Diluido

Un cuerpo se deshace
en dolor infinito
en rabia silente
en orgullo tibio y herido.

Un cuerpo se deshace
y las ideas prevalecen,
el alma flota libre, nerviosa,
hacia el mar estridente.

Polvo eres,
Polvo somos,
Polvo fuimos
y tras la arena vino
el fuego,
el viento,
el humo negro, negro, negro.

Un cuerpo se deshace,
es un cascarón marchito.
Germina entre las aguas,
en un rincón más frío.

Un cuerpo, uno,
todos los cuerpos vuelven al agua,
pues son tierra, son desechos,
y muy lejos vuela el recuerdo
de lo que fuimos, somos, seremos.

martes, 5 de marzo de 2019

No pienso volver a jurar

El té son flores ahogadas en la oscuridad.
Oscuridad que te bebes, te bebes las flores
sin deshojar.

El té son lágrimas silenciosas y burbujas vacías.
Vacíos recuerdos de grandes y vastos mares,
tu mar, mi mar.

Juré que no volvería a beber flores.
Juré que no dejaría entrar la oscuridad.
Juré que no habría más llantos ni más súplicas.
No pienso volver a jurar.

sábado, 29 de septiembre de 2018

Caligrama

Suena
Música.
Palidecen,
Perecen,
Pierden
el olor
Las flores que atamos
a los carros victoriosos.
Las flores perfumadas
Se pierden,
Se deshacen,
Se desvanecen.
Son    flores rotas.
Son      anacolutos
Bajo       tus pies.
Las
Pue
do
oír               
llo
rar.
Llo
ran
san
gre
llo
ran
sol.
Pero hemos ganado. A nadie le importa su dolor.
        

jueves, 26 de julio de 2018

Contrariedad

Soy fuego.
Soy la ira carcomiendo,
el temblor bajo tus pies,
latiendo.
Soy el aliento,
la llama del dragón dormido,
el rencor, todo cuanto
siento.
Soy fuego,
soy el viento,
soy el soplo del Céfiro
avivando mi propia ira,
el éter inflamado en lo más hondo
de mi pecho.

Soy hielo.
Una cáscara sin vida,
las cenizas tras la lluvia,
un cuerpo frío y muerto.
Soy helio,
gas que flota hasta las nubes,
vapor de agua, tinta y miedo.
Soy un náufrago ignorante,
soy el más sabio de los esqueletos.
Soy hielo,
soy cristal,
soy arcilla recocida en plena tempestad,
una muralla inexpugnable sin ninguna
ciudad.

Soy fuego
y me quemo.
Soy hielo
y me aterro.
Soy, pero no estoy siendo.